In 1633 veroverden de Nederlanders de ABC-eilanden op de Spanjaarden. Dit was een antwoord op de verovering van St.Maarten door de Spanjaarden.

Curaçao werd het centrum van de slavenhandel, Bonaire werd een plantage van de Nederlandse West-Indische Compagnie. Op de plantages werd vooral zout gewonnen.

De slaven waren eigendom van de Nederlandse overheid, of in Papiamentu Katibu di Rei, wat slaven van de koning betekent. Hun leefomstandigheden waren zeer slecht. Elke dag moesten ze werken op de zoutpannen, onder de hete zon. Alleen in de weekenden mochten de slaven naar hun familie in Rincon, ongeveer het halve eiland verderop.

Slavernij is sinds 1862 verboden op Bonaire, maar de restanten zijn nog steeds duidelijk waarneembaar. Verspreid over het eiland kunt u plantages, slavenhutjes en zoetwaterputten vinden die uit deze tijd zijn overgebleven.

De republiek der Nederlanden besloot in 1642 om de eilanden Aruba, Bonaire en CuraÇao officieel te claimen. In 1634 hadden de Nederlanders CuraÇao veroverd van de Spanjaarden en in 1636 volgde de bezetting van Bonaire en Aruba. Toch duurde het tot 1642 voordat de republiek de eilanden officieel claimde.

Kort na de claim probeerde Spanje om de eilanden terug te winnen. De nieuw aangestelde gouverneur van de Spaanse provincie Venezuela, Ruy Fernandez Fuenmayor, kreeg de leiding. Zijn strategie was om via Bonaire, CuraÇao te overmeesteren. CuraÇao was het eigenlijke doel van de gouverneur. In oktober 1642 vertrok hij met een leger van ongeveer 300 man. De bedoeling was om ‘s nachts via het zuiden van Bonaire het Fort Oranje, de haven en de kampementen bij de pekelmeren aan te vallen.

Door het slechte weer en een ruige zee, lande de troepen echter op de dag en meer naar het oosten dan gepland. Daarbij verloren zij natuurlijk het element van verassing. De locale bevolking van Bonaire zag de troepen aankomen en waarschuwde het Nederlandse Legioen. De Nederlanders zette vervolgens het fort in vlam een vuur en vluchtte naar CuraÇao. Daar rapporteerde ze aan de directeur van de kolonie, Pieter Stuyvesant, dat er een leger van 1000 man aan wal was gekomen en dat ze met z’n veertigen niet dachten dat ze konden winnen.

Tijdens hun verblijf staken de Spanjaarden vele huizen in brand en slachten ze vele dieren, waaronder 70 paarden. In deze tijd was CuraÇao afhankelijk van de opbrengsten van de koeien en geiten op Bonaire. De Spanjaarden werden echter ziek en hun moraal werd snel erg laag. De gouverneur besloot daarom om al na een week weer terug te reizen naar Venezuela.

Pieter Stuyvesant zond de gouverneur van Bonaire, Jacob Polak, terug met 9 soldaten. Aangekomen op Bonaire bleken de Spanjaarden alweer vertrokken. De schade die de Spanjaarden hadden aangericht trok hij zich persoonlijk aan, daarom zeilde hij naar Puerto Cabello waar hij vier Spaanse fregatten in brand stak. Tevens stuurde hij een brief naar de Venezolaanse gouverneur waarin hij vertelde dat hij de schepen had aangestoken als wraak voor de vernielingen op Bonaire. De brief is bewaard gebleven en word bewaard in een archief. Als laatste regel schreef Polak: Bij deze blijf ik uw hoogachtende vijand tot mijn dood, Jacob Polak.

Pieter Stuyvesant was echter nog niet tevreden en ging zelf naar Venezuela. Daar heeft hij voor een periode van twee weken het land geplunderd. De buit, enkele boten vol paarden en geiten, ging rechtstreeks naar Bonaire. Daar leven heden ten daage nog de nakomelingen van deze dieren.